Riksantikvaren. Directorate for Cultural Heritage w Norwegii odpowiada za wdrażanie i realizację Ustawy o Norweskim Dziedzictwie Kulturowym, za realizację celów ustalanych przez Parlament Norweski, jak również Ministerstwo Środowiska.

Zadaniem Directorate jest pomoc w realizacji działań zwiazanych z dziedzictwem kulturowym, nadzór właściewgo nim zarządzania na terenie całego kraju, oraz monitorowanie właściwej ochrony, której podlegają zabytki w Norwegii.

Zabytki sprzed 1573 roku są automatycznie obejmowane ochroną na podstawie Ustawy o Dziedzictwie Kulturowym, podobnie ruiny sprzed 1650 roku. Bardziej współczesne zabytki są chronione przez specjalne tzw. Zarządzenia Ochrony. Rok 1573 to data symptomatyczna a dziejach Norwegii – rok ten uznaje się za koniec Średniowiecza i początek ery Reformacji.

Zabytki związane z bytnością Finów (Suomi) na tych terenach, stanowią wyjątek od reguły w zakresie ochrony, gdyż automatycznie podlegają opiece gdy są starsze niż 100 lat. Oddzielne regulacje dotyczą Svaltbard, gdzie zabytki są chronione jak tylko powstały przed 1946 rokiem.

 

Directorate jest odpowiedzialny za zarządzanie dziedzictwo archeologiczne i architektoniczne oraz krajobraz kulturowy w nawiązaniu do aspektów prawnych, jak również za sprawowanie kontroli nad właściwą ochroną, zabezpieczeniem i konserwacją zabytków materialnych oraz właściwe zachowanie krajobrazu kulturowego.

Nadzoruje, czy procesy planowania przestrzennego nie wpływają negatywnie na dziedzictwo kulturowe, jak również czy interesy ochrony tego dziedzictwa są chronione na wszystkich szczeblach zarządzania, podobnie jak szeroko rozumiane interesy społeczne.

Jako instytucja podległa Ministerstwu Środowiska Królestwa Norwegii, zajmuje się zarządem w sektorze środowiska. Współpracuje również z innymi organizacjami podobnego szczebla w dziedzinie środowiska, gdziekolwiek jest to niezbędne.

Popularyzuje w społeczeństwie uwrażliwienie i poczucie współodpowiedzialności za wartość dziedzictwa kulturowego poprzez edukację i informację.

Stanowi ciało odwoławcze od wszelkich decyzji podejmowanych przez autorytety w dziedzinie dziedzictwa kulturowego na poziomie gmin czy regionów.